fbpx
Η φωτογράφος Όλγα Δέικου, μέσα κάδρα και συνθέσεις που μοιάζουν με σκηνές από ταινία του Γουόνγκ Καρ-Γουάι, αποτυπώνει μια αθέατη αλήθεια, που δεν μπορεί να ειπωθεί με λόγια.

Όλγα Δέικου

Με ταλέντο και έμπνευση

Κείμενο: Γιώργος Παπαδημητρίου | Φωτογραφείες: Αρχείο Όλγας Δέικου
Olga Deikou

H Όλγα Δέικου γεννήθηκε στη Φλώρινα και μετακόμισε στη Θεσσαλονίκη, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, για να σπουδάσει Χημικός Μηχανικός. Ωστόσο, κατέληξε να παραδοθεί αμαχητί στη γοητεία της φωτογραφίας, στην οποία έχει αφιερωθεί ολόψυχα εδώ και περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια. Με μεγαλύτερους κερδισμένους από αυτή την ιστορία όλους εμάς, που μένουμε έκθαμβοι από τις φωτογραφικές της συνθέσεις – κάδρα παλλόμενα και ζωντανά, που εκπέμπουν ένταση, συγκίνηση, μελαγχολία και μια χαμηλόφωνη νοσταλγία ακαθόριστης προέλευσης.

Το αστικό τοπίο, μέσα από τον φακό της Όλγας, μεταμορφώνεται, αναπλάθεται, αποκτά ονειρώδη υφή και ρευστή υπόσταση, λες και διαλύεται στις αντανακλάσεις και στους αντικατοπτρισμούς της πόλης. Οι φωτογραφίες της ξετρυπώνουν αθέατες γωνιές, καλά κρυμμένα μυστικά, όλους εκείνους τους λιγότερους ταξιδεμένους δρόμους που το βλέμμα μας επιλέγει να προσπεράσει. Ένα μοναχικό αναμμένο φως σε μια συστάδα από διαμερίσματα, μια επιγραφή που λαμπυρίζει επίμονα στο σκοτάδι, μια αδειανή στοά που κατοικείται από σιωπές και ψιθύρους, τα υποφωτισμένα σκαλοπάτια κάποιας λησμονημένης εισόδου – στιγμιότυπα που αφουγκράζονται έναν υπόγειο εσωτερικό παλμό, υφαίνοντας μια σχεδόν μυθολογική διάσταση της καθημερινότητας. «Το αστικό τοπίο αφηγείται τις ιστορίες του σύγχρονου ανθρώπου. Αποτελώ κι εγώ μέρος του, το αγαπώ και δεν το υποτιμώ ποτέ. Μου ξυπνά μια βαθιά ανάγκη να το αιχμαλωτίσω. Ορισμένες στιγμές, ακόμη κι αν δεν δείχνει όμορφο εκ πρώτης όψεως, έχει τη δύναμη να πλάθει ιστορίες», αναφέρει σχετικά.

Δεν είναι λίγες οι φορές που οι φωτογραφίες της Όλγας έχουν συγκριθεί με σκηνές και πλάνα από τον κινηματογραφικό κόσμο του Γουόνγκ Καρ-Γουάι, όπου τα χρώματα και ο φωτισμός δεν είναι ένας απλός διάκοσμος, αλλά ένας αυθύπαρκτος και αυτόνομος κόσμος. «Αποφεύγω το σκληρό φως, φωτογραφίζω κυρίως στο δειλινό, όταν το φυσικό και το τεχνητό φως συνδυάζονται και η συνύπαρξή τους δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα. Επίσης, σχεδόν πάντα ελκύομαι από ερεθίσματα που δεν είναι κραυγαλέα ή οφθαλμοφανή. Εξυπακούεται ότι παρεμβαίνω στα χρώματα, προσπαθώντας να πετύχω μια ατμόσφαιρα αντιθέσεων», μας εξηγεί χαρακτηριστικά.

Πώς εντάσσονται, όμως, οι άνθρωποι στα κάδρα της, με ποιον τρόπο επιλέγει να τους ενσωματώσει στο τοπίο; Στο έργο της Όλγας, οι ανθρώπινες φιγούρες απεικονίζονται συνήθως ως φευγαλέες παρεμβολές, ως φορείς μιας ανείπωτης αλήθειας που φανερώνεται μονάχα θραυσματικά και διακεκομμένα, ωθώντας μας να συμπληρώσουμε τα κενά. Σύμφωνα με την ίδια: «Αναζητώ μεν τις ανθρώπινες φιγούρες, αλλά τις παρουσιάζω σχεδόν πάντα ως σιλουέτες, εξ ου και το έντονο κοντράστ που προκύπτει στο τελικό αποτέλεσμα. Δεν με ενδιαφέρει τόσο η καταγραφή όσο η πρωτόλεια συναισθηματική δύναμη της φωτογραφίας, αυτό που κοιτάς να σου ξυπνά αισθήματα. Πολλές φορές με οδηγεί το υποσυνείδητο και διαπιστώνω σε δεύτερο χρόνο τις συνδέσεις που οδήγησαν σε έναν συγκεκριμένο δρόμο».

Η Όλγα Δέικου έχει συνεργαστεί με την εφημερίδα Καθημερινή, το περιοδικό Parallaxi, το περιοδικό εστίασης Taverna Magazine και το περιοδικό Traveller της EasyJet, στο πλαίσιο ενός ειδικού αφιερώματος στη Θεσσαλονίκη. Επιπλέον, έχει επιμεληθεί τα εξώφυλλα στα βιβλία Άλμπουμ Διασκευών του Μπάμπη Αργυρίου και Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά του Δημήτρη Κοπαράνη, καθώς και ένα εξώφυλλο δίσκου για λογαριασμό της Fairweather Friends Records. Έχει συμμετάσχει στη φωτογραφική έκθεση «20-40», που είχε ως στόχο την ενίσχυση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Νόσου Alzheimer και Συγγενών Διαταραχών, ενώ φωτογραφίες της φιλοξενούνται και στην έκθεση «Antropopause» του MOMus, στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, στην οποία μπήκε άνω τελεία εξαιτίας των μέτρων που ελήφθησαν για την αντιμετώπιση της πανδημίας.

Στο σύντομο χρονικό διάστημα, πάντως, στο οποίο παρέμεινε ανοιχτή η έκθεση, η Όλγα Δέικου, πρόλαβε να εισπράξει τον θαυμασμό της Προέδρου της Δημοκρατίας, Κατερίνας Σακελλαροπούλου, η οποία είχε τιμήσει με την παρουσία της το Μουσείο Φωτογραφίας στις 27 του περασμένου Οκτώβρη, κατά την επίσκεψή της στη Θεσσαλονίκη. Πέρα, όμως, από την επαγγελματική καταξίωση και αναγνώριση -που αποκτά σταδιακά διεθνή ορίζοντα όπως μαρτυρά το αφιέρωμα του fubiz– η σπουδαιότερη φιλοφρόνηση για το έργο της Όλγας είναι η αγνή και ενστικτώδης συγκίνηση που ξυπνά σε κάθε άνθρωπο που αγαπά τα μυστικά θέλγητρα της Θεσσαλονίκης. Διότι οι φωτογραφίες της είναι σαν ακτινογραφίες της ψυχής μιας ολόκληρης πόλης.

info

facebook.com/olga.deikou

contact

olga.deikou@gmail.com 

UPDATE

Olga Deikou

Όλγα Δέικου

updates Όλγα Δέικου Ταξιδεύοντας στην καρδιά του 23ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία ότι είναι η πρώτη

Εικόνες