fbpx

Πολυπράγμων, ανήσυχος και δραστήριος, ο Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης έχει διανύσει μία λαμπρή τριαντάχρονη καλλιτεχνική διαδρομή ως σολίστ, συνθέτης και παιδαγωγός στην Ελλάδα και το εξωτερικό

Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης

Δεν ξέρω να ζω χωρίς μουσική

Κείμενο: Χρύσα Νάνου | Φωτογραφίες: Αρχείο Γιώργου-Εμμανουήλ Λαζαρίδη
Lazaridis

«Η μουσική με ακολουθεί από τότε που θυμάμαι το φως της ημέρας», λέει ο διεθνούς φήμης πιανίστας και συνθέτης Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης, φράση που θα μπορούσε να ακούγεται κάπως υπερβολική ή βαρύγδουπη, όμως όχι: δεν είναι παρά μία απλή, ξεκάθαρη παραδοχή της σχέσης του με τη μουσική.

Είναι πιανίστας και συνθέτης από την παιδική του ηλικία. «Δεν θυμάμαι τον εαυτό μου χωρίς μουσική. Δεν ξέρω πώς είναι ο κόσμος χωρίς μουσική. Δεν ξέρω να ζω χωρίς μουσική. Με αυτή την έννοια, η μουσική έχει ως τώρα προσδιορίσει κάθε βήμα, κάθε χρώμα, κάθε μυρωδιά, κάθε συναίσθημα, κάθε πράξη στη ζωή μου, εκούσια ή ακούσια. Δεν αγαπώ τη μουσική, δεν την ερωτεύομαι, ζω μέσα της, είμαι εκείνη και είναι εγώ».

Πολυπράγμων, ανήσυχος και δραστήριος, ο Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης έχει διανύσει μία λαμπρή τριαντάχρονη καλλιτεχνική διαδρομή ως σολίστ, συνθέτης και παιδαγωγός στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει δώσει εκατοντάδες συναυλίες σε διεθνή φεστιβάλ και μεγάλα μουσικά κέντρα όπως Royal Albert Hall, Carnegie Hall, Wigmore Hall, Musikverein, Kölner Philharmonie και συνέπραξε με κορυφαίες ορχήστρες όπως η Φιλαρμονική της Αγίας Πετρούπολης, Βασιλική Φιλαρμονική του Λονδίνου, Φιλαρμονική της Γαλλικής Ραδιοφωνίας, Φιλαρμονικές του Μονάχου και του Στρασβούργου. Συνεργάστηκε με διάσημους αρχιμουσικούς μεταξύ των οποίων οι Yuri Temirkanov, Sir Neville Marriner, Mikko Franck, Ingo Metzmacher, Michel Tabachnik, Maxim Schostakovic, με παγκόσμιου φήμης σύνολα μουσικής δωματίου όπως τα Medici Quartet, Ysaye Quartet, Wiener Sextet, Prism Quartet και με θρυλικές προσωπικότητες όπως οι Λεωνίδας Καβάκος, Barbara Hendricks, Michael Tilson Thomas και Δημήτρης Σγούρος.

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη το 1978, ο Γιώργος Ε. Λαζαρίδης παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κοινό ως πιανίστας, συνθέτης και αυτοσχεδιαστής στην ηλικία των έξι μόλις ετών. Απόφοιτος του Βασιλικού Κολλεγίου και του Trinity Laban στο Λονδίνο, μαθήτευσε κοντά στη Δόμνα Ευνουχίδου, στον Yonty Solomon και στον Alfred Brendel και υπήρξε υπότροφος της Βασιλομήτορος Ελισάβετ, των Ιδρυμάτων Ωνάση, Λεβέντη, Hattori, Solti. Έχει τιμηθεί με πλήθος διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών, ενώ απέσπασε πολυάριθμα πρώτα βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς μουσικής. Έχει διδάξει σε σεμινάρια πανεπιστημίων της Αγγλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ισπανίας, ενώ έχει προσκληθεί ως μέλος κριτικών επιτροπών σε διεθνείς διαγωνισμούς πιάνου.

Η δισκογραφία του έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές στον διεθνή τύπο, ενώ ηχογραφήσεις του έχουν επιλεγεί ως «εκτελέσεις αναφοράς» από διεθνή μουσικά περιοδικά. Η ηχογράφηση του έργου Πεταλούδες του Robert Schumann από τον Λαζαρίδη, κατατάχθηκε στις καλύτερες εκτελέσεις όλων των εποχών. Οι εκτελέσεις του έχουν χαρακτηριστεί «υπεράνω σύγκρισης», σύμφωνα με το BBC Music Magazine και «τόσο ξεχωριστές, που διατηρούν τη μοναδικότητά τους ακόμη και όταν σκεφτούμε σπουδαίες εκτελέσεις των Argerich, Horowitz, Brendel, Zimerman» όπως έγραψε το Grammophone Music Magazine.

Από τον Σεπτέμβριο του 2010 μέχρι τον Δεκέμβριο του 2018 ο Γιώργος Ε. Λαζαρίδης διατέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής και πρωτοστάτησε στην ίδρυση σημαντικών εκπαιδευτικών θεσμών (Συμφωνική Ορχήστρα Νέων «MOYSA», το Διεθνές Φεστιβάλ Παιδικών και Νεανικών Χορωδιών). Η θητεία του αυτή ήταν καθοριστική εμπειρία για τον ίδιο. «Κατά την περίοδο της οικονομικής δοκιμασίας της Ελλάδας, όταν βρέθηκα στην καλλιτεχνική διεύθυνση του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, είχα ονειρευτεί τόσους και τόσους μη κανονικούς τρόπους με τους οποίους η μουσική θα μπορούσε να συμβάλει στην επούλωση των πληγών των κοινωνιών μας… Κάποια από τα όνειρά μου, τα έκανα πραγματικότητα, μαζί με τους φίλους μου στο Μέγαρο. Ένα από εκείνα που δεν πρόλαβα να υλοποιήσω, ήταν αυτό με τις συναυλίες στις ταράτσες πολυκατοικιών. Φανταστείτε, έναν κήπο σε κάθε ταράτσα, μία μικρή μουσική σκηνή σε κάθε κήπο… Θέλω να πω ότι οι εκάστοτε “ιδιαίτερες συνθήκες” που μας δοκιμάζουν, δίνουν σχεδόν πάντοτε πνοή σε ιδιαίτερες σκέψεις, χαρίζουν ιδιαίτερες δυνάμεις κι εμπνέουν την εσωτερική ορμή που τελικά μας ανυψώνει, συλλογικά, στο επόμενο επίπεδο ύπαρξης. Αυτό πιστεύω θα συμβεί, αυτό συμβαίνει ήδη. Η μουσική της “επόμενης ημέρας”, θα είναι μία νέα μουσική. Την “επόμενη ημέρα”, πιστεύω ότι το “αυτί” της ανθρωπότητας θα έχει, κι αυτό, αλλάξει. Τίποτα, όμως, δεν θα έχει ξεριζωθεί».

Έχει συνεχώς στραμμένο το βλέμμα στην επόμενη μέρα, στο μέλλον και τις εξελίξεις που φέρνει. «Νιώθω ότι καθώς η τεχνολογία και η ανθρώπινη νοημοσύνη εξελίσσονται, μαζί τους θα εξελιχθεί και ένας νέος κώδικας καλλιτεχνικών πρακτικών και επικοινωνίας, που ενδέχεται να οδηγήσει και σε μία νέα εποχή καλλιτεχνικής δημιουργίας και αντίληψης», παρατηρεί.

Ουδέποτε τον πτόησαν τα εμπόδια. «Είναι κουτό να σταματούμε να ονειρευόμαστε κάθε φορά που ο δρόμος γίνεται ανυπόφορα ανηφορικός, επικίνδυνος και σκοτεινός. Πάντοτε έρχεται το φως. Μα αν δεν μπορούμε να βλέπουμε το φως μέσα στο σκοτάδι, σίγουρα δεν θα το βλέπουμε ούτε και μέσα στο φως», τονίζει. Μέσα από κάθε δυσκολία, δεν παύει να πιστεύει στην αξία των μικρών, καθημερινών πραγμάτων, ελπίζοντας, όπως λέει, σε «λίγο λιγότερη φιλοδοξία, λίγο περισσότερη συμπόνια και με περισσότερο σεβασμό στα αγαθά που απολαμβάνουμε, χωρίς να συνειδητοποιούμε τη μαγεία της καθημερινής ζωής μας, την έμπνευση που αυτή μπορεί να μας χαρίζει, το μεγαλείο της απλότητας της ευτυχίας».

Καλλιτέχνης που ζει και υπάρχει με τους ήχους, δεν κρύβει τη σημασία που έχει για τον ίδιο η σιωπή. Γι, αυτό και όπως λέει, κάτι που τον απασχολεί είναι «να κατορθώσω να ψηλαφήσω εκ νέου πολύτιμες, αλλά και απαραίτητες για την πνευματική μου επιβίωση, εσωτερικές χορδές. Να προσδιορίσω κάποιες φιλοσοφικές διαδικασίες ζωτικής σημασίας, χωρίς τις οποίες, όσες συναυλίες κι αν δώσω, όσα έργα κι αν συνθέσω, “γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον”»…

Δεν κρύβει τον ενθουσιασμό του για το πιο πρόσφατο πρόζεκτ του, το διεθνές εκπαιδευτικό πρόγραμμα Make MusiCoviT, (σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε το 2020 από τον ίδιο και την γυναίκα του, την πιανίστα, μαέστρο και αρχιμουσικό του El Sistema Greece, Ζαφείρα Αντζούς Ράμος). Παιδιά από όλο τον κόσμο συνεργάστηκαν για την από κοινού σύνθεση ενός πρωτότυπου και πολυεπίπεδου μουσικού έργου και έδωσαν μία συνεργατική συναυλία εικονικής πραγματικότητας, χωρίς να συναντηθούν ποτέ με φυσική παρουσία.

Όσο γι’ αυτό που ο διεθνούς φήμης πιανίστας περιμένει από το 2021: «Μία ακόμα επανάσταση της συλλογικής μας συνείδησης, “λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Και το πιο σημαντικό, περιμένω τα πρώτα γενέθλια του γιου μου».

επικοινωνία

gelazaridis@me.com

link

UPDATE

George-Emmanouel Lazaridis

Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης

updates Γιώργος-Εμμανουήλ Λαζαρίδης Make MusiCoviT «Θέλαμε να κάνουμε μουσική, πέρα από τη μουσική». Εν μέσω πανδημίας, ο διεθνώς καταξιωμένος πιανίστας

Εικόνες