fbpx

Η ρευστή έννοια της τέχνης και το αποτύπωμα των ταξιδιών, είναι χαρακτηριστικά του έργου της Μαριάννας Ιγνατάκη

Μαριάννα Ιγνατάκη

Μάσκες, σκοτεινά παραμύθια, και ρομαντική παιδικότητα

Κείμενο: Δήμητρα Κεχαγιά | Φωτογραφίες: Αρχείο Μαριάννας Ιγνατάκη
Marianna Ignataki
Marianna Ignataki

Τα έργα της έχουν στοιχεία από κινέζικους μύθους και σκοτεινά παραμύθια, πολύτιμα αποκτήματα που κουβάλησε στις αποσκευές της φεύγοντας από το Πεκίνο, στο οποίο έζησε από το 2010 έως το 2016. «Ήταν μια εμπειρία ζωής που σημάδεψε τη δουλειά μου, καθώς με έφερε σε επαφή με ένα αντικείμενο που με γοήτευε από πάντα».

Τα χρόνια στην Κίνα, για τη Μαριάννα Ιγνατάκη, ήταν γεμάτα από σουρεαλιστικές εμπειρίες «και μια εκπληκτική ενέργεια», όπως εξηγεί, ενώ πυροδότησαν μια σειρά από σημαντικές αλλαγές στη ζωή και στη δουλειά της. Ωστόσο, κάθε της ταξίδι και κάθε νέος τόπος διαμονής εκπέμπει διαφορετική ενέργεια και της προσφέρει διαφορετικά ερεθίσματα. «Αισθάνομαι τυχερή που είχα τη δυνατότητα να ζήσω σε διαφορετικές χώρες, καθώς καθεμία από αυτές επηρέασε τόσο τη ζωή όσο και τη δουλειά μου. Η Θεσσαλονίκη, που είναι και η πατρίδα μου, είναι συνδεδεμένη με καρδιακούς φίλους και πρότζεκτ που κάναμε μαζί, ενώ η Αυστρία και η Γαλλία με σπουδές και συνειδητοποιήσεις που με συνοδεύουν από τότε. Στην παρούσα φάση, ζω στο Βερολίνο, όπου το διεθνές και πολυπολιτισμικό περιβάλλον, αλλά και η σημαντική θέση που κατέχει η τέχνη, το καθιστούν συγχρόνως πηγή οικειότητας, αλλά και έμπνευσης».

Στα ταξίδια της είχε την ευκαιρία να αντιληφθεί τη διαφορετική θέση που κατέχει η τέχνη σε κάθε πολιτισμό. «Η έννοια της τέχνης είναι ρευστή και συνδέεται με την ιστορία του κάθε τόπου και τις εμπειρίες του κάθε λαού. Στη Δύση, η σύγχρονη τέχνη, όπως την ξέρουμε, κατέχει σημαντική θέση στην προσωπική καλλιέργεια του ατόμου, διότι είναι συνυφασμένη με την ιστορία του δυτικού πολιτισμού. Στην Κίνα, όπου η ιστορία της παραδοσιακής τέχνης βασίζεται σε ένα πολύ ιδιαίτερο πλέγμα από αρχές και αξίες, η σύγχρονη τέχνη αντιμετωπίζεται τις περισσότερες φορές ως κάτι το ξενόφερτο, με αποτέλεσμα να συγχέεται συχνά με τη μόδα και το design».

Αυτό που την ενδιαφέρει πλέον, σε συνδυασμό με τη συνεργασία της με τη γκαλερί CAN Christina Androulidaki στην Αθήνα, είναι να δημιουργήσει μια σταθερή βάση στη Γερμανία. Αυτήν την περίοδο, δουλεύει για το duo show Pleasure Drive, με την Αγγλίδα καλλιτέχνιδα Alana Lake, το οποίο θα παρουσιαστεί στο πολιτιστικό κέντρο HAUNT, σε συνεργασία με την Andreas Schmidt Gallery στις 30 Απριλίου, στα πλαίσια του Berlin art weekend. Το HAUNT είναι μια πρωτοβουλία που τρέχει η ομάδα Frontviews, αποτελούμενη από διεθνείς καλλιτέχνες και θεωρητικούς, στην οποία είναι μέλος και η ίδια. Αργότερα μέσα στη χρονιά, θα πάρει μέρος στην ομαδική έκθεση «Charta #2, Identity and Narration», με κεντρικό θέμα το σχέδιο, σε επιμέλεια των Drawing Hub Berlin, Jan-Philipp Frühsorge και Stephan Klee, και με την υποστήριξη του Berliner Senatsverwaltung für Kultur und Europa. Στα μελλοντικά της σχέδια συγκαταλέγεται η ομαδική έκθεση «CRUSH», την οποία επιμελείται η Alana Lake, με την υποστήριξη του Finnish Institute.

«Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται ο περισσότερος κόσμος είναι ότι η δουλειά του καλλιτέχνη δεν είναι αποτέλεσμα μιας σποραδικής έμπνευσης, η οποία έρχεται μία στο τόσο. Αντιθέτως, η καλλιτεχνική εργασία συνεπάγεται πειθαρχία και καθημερινή δέσμευση, χωρίς ωράριο και σε πολλαπλά επίπεδα, η οποία πολύ συχνά μένει απλήρωτη. Μια δουλειά που απαιτεί διαρκή έρευνα και συνειδητή δεκτικότητα απέναντι σε κάθε είδους ερεθίσματα της καθημερινότητας (και μη), τα οποία διοχετεύονται στη δουλειά του καλλιτέχνη και μετουσιώνονται μέσα από το προσωπικό του άγγιγμα».

Η Μαριάννα Ιγνατάκη είχε την τύχη να δει τα έργα της να προσελκύουν αγοραστικό κοινό ήδη από τα πρώτα της βήματα. Η ίδια αποδίδει αυτό το γεγονός στον ερωτισμό που αποπνέουν, ο οποίος τις περισσότερες φορές μένει στο στάδιο του ονείρου, σαν να μην θέλει να μην γίνει πράξη και να αλλοιωθεί από την πραγματικότητα. «Οι ήρωές μου -που τις περισσότερες φορές απεικονίζονται με αρκετά μεγάλη εκφραστικότητα- εντάσσονται στις συνθέσεις με τη βοήθεια στοιχείων που κινούνται στο πλαίσιο του παραλόγου και ίσως του αστείου, με αποτέλεσμα να προκύπτουν σουρεαλιστικές σκηνές. Ίσως αυτές οι σκηνές, που είναι σαν να επιπλέουν σε διαφορετικές πραγματικότητες, να ασκούν μια γοητεία στον θεατή, δεδομένου ότι αγγίζουν μια ρομαντική παιδικότητα».

Σημαντική θέση στα έργα της κατέχουν οι μάσκες πολλά χρόνια πριν και με άλλη μορφή από τις μάσκες που φοράμε υποχρεωτικά πλέον λόγω της πανδημίας. «Η μάσκα είναι κάτι που με ενδιέφερε από πάντα. Οι μάσκες, εξάλλου, συμβολίζουν τα πολλαπλά πρόσωπα ενός ανθρώπου, αυτά που φοράει καθημερινά ή στα πιο σκοτεινά του όνειρα. Η υποχρεωτική χρήση της μάσκας αυτή την εποχή με έκανε να σκεφτώ κάποια πράγματα, τα οποία μάλλον έρχονται σε αντίθεση με τη γενική άποψη του κόσμου. Η κάλυψη του προσώπου μπορεί τις περισσότερες φορές να είναι ενοχλητική, αλλά παράλληλα προσφέρει και μια ελευθερία, τη δυνατότητα μιας σχετικής ανωνυμίας και τη δημιουργία ενός ιδιωτικού χώρου μέσα στη δημόσια σφαίρα, απελευθερώνοντάς μας από πολλά κοινωνικά πρότυπα συμπεριφορών».

πληροφορίες

www.mariannaignataki.com

επικοινωνία

m.ignataki@gmail.com

Έργα