fbpx

Η μουσική είναι τρόπος ζωής και, φυσικά, σκέψης και έκφρασης

Ερατώ Αλακιοζίδου

Το δικό μου καράβι είναι το πιάνο

Κείμενο: Δήμητρα Κεχαγιά || Φωτογραφίες: Αρχείο Ερατώ Αλακιοζίδου
Erato Alakiozidou
Erato Alakiozidou @ ph.Yannis Gutmann

Εδώ και δύο δεκαετίες, η καταξιωμένη πιανίστρια Ερατώ Αλακιοζίδου, καλλιτεχνική διευθύντρια του Δημοτικού Ωδείου Πυλαίας-Χορτιάτη, ασχολείται με την ανάδειξη Ελλήνων συνθετών στο εξωτερικό. To… μικρόβιο μπήκε το 2000, όταν πήρε μέρος στη διοργάνωση της «Ηχοσυγκυρίας» στη Θεσσαλονίκη, ενώ ο πρώτος καρπός αυτής της ενασχόλησης φάνηκε το 2011, όταν κυκλοφόρησε μια επετειακή δισκογραφική παραγωγή για το έργο του μαέστρου, πιανίστα και συνθέτη Νίκου Αστρινίδη -δίπλα στον οποίο μαθήτευσε- από τη Subways Music, η οποία φέτος επανεκδόθηκε διαδικτυακά.

Το 2014, τής ζητήθηκε να παρουσιάσει στο ιταλικό ακροατήριο τη σύγχρονη ελληνική δημιουργία του 20ού και 21ου αιώνα, όπου ανακάλυψε, με έκπληξη και ενθουσιασμό, ότι το ακροατήριο έδειξε ιδιαίτερο μεγάλο ενδιαφέρον. Το γεγονός αυτό έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απόφασή της να δώσει νέα ώθηση στο project, μέσα από μια ηχογράφηση που κυκλοφόρησε από την αμερικάνικη δισκογραφική εταιρεία Odradek το 2017, με τίτλο In Blue and White. Η Ερατώ Αλακιοζίδου επέλεξε έργα Ελλήνων συνθετών που βρίσκονται εν ζωή και διαμορφώνουν τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα, αρκετούς από τους οποίους γνώριζε ήδη από την «Ηχοσυγκυρία». Ήταν η πρώτη ελληνική δισκογραφική παραγωγή που περιλαμβάνει 14 Έλληνες συνθέτες και 25 έργα συνολικής διάρκειας 79’, η οποία κυκλοφορεί διεθνώς από την κινέζικη μέχρι και την αμερικάνικη αγορά

«Ο πλουραλισμός στις αισθητικές κατευθύνσεις των έργων αποτελεί ένα από τα πλεονεκτήματα του άλμπουμ», σημειώνει η ίδια. Απόρροια αυτής της παραγωγής είναι και το πρότζεκτ Medıterranean Mınıature Sketches, με πάνω από 60 έργα Ελλήνων και ξένων συνθετών, που υποστηρίζεται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού και το οποίο έχει αποκτήσει διεθνή ακτινοβολία, καθώς το καλοκαίρι του 2021 παρουσιάστηκε στην Ελλάδα και την Ιταλία, ενώ το φθινόπωρο ταξιδεύει στην Ισπανία.

«Η ιδέα της σύνδεσης έργων μικρής διάρκειας από διαφορετικούς συνθέτες, με τη μορφή της μινιατούρας, σε ένα ενιαίο σώμα αφήγησης έχει τεράστια απήχηση στο κοινό», εξηγεί σχετικά. Έμπνευση των συνθετών και της Ερατώς Αλακιοζίδου αποτελεί η Μεσόγειος, «η δική μας θάλασσα», όπως σημειώνει, κοιτίδα πανάρχαιων και μεγάλων πολιτισμών, μια θάλασσα-πέρασμα από την Ανατολή στη Δύση και από τον Βορρά στον Νότο, που βρέχει τρεις ηπείρους και αποτέλεσε τον τόπο όπου διαδραματίστηκαν οι μεγαλύτερες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας.

Τον τελευταίο χρόνο βρίσκεται στο τιμόνι του Δημοτικού Ωδείου Πυλαίας-Χορτιάτη, το οποίο έχει σκοπό να εξελίξει, σε συνεργασία με το δήμαρχο Ιγνάτιο Καϊτεζίδη, σε καλλιτεχνικό και εκπαιδευτικό φορέα-πρότυπο, που θα δίνει βήμα έκφρασης και σκέψης στα παιδιά. Για την ίδια, σημαντικό στόχο αποτελεί και η διασύνδεση και η συνεργασία με πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς φορείς της Ελλάδας και του εξωτερικού. Μάλιστα, η αρχή έχει ήδη γίνει, καθώς μέσα σε έναν μόλις χρόνο το συγκεκριμένο ωδείο έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Μουσικών Ιδρυμάτων, ενώ υπάρχει και μια ενεργή συνεργασία με τη Rockschool.

«Η πολυετής θητεία μου ως καλλιτεχνική διευθύντρια μού έδωσε την εμπειρία διοίκησης ενός καλλιτεχνικού θεσμού και τη δυνατότητα να υλοποιήσω όλα αυτά που θεωρούνται ανέφικτα για την ελληνική πραγματικότητα. Τα παιδιά αποτελούν μια διαφορετική πηγή έμπνευσης από την οποία αντλώ ενέργεια και κίνητρο για να δημιουργήσω ένα άρτιο καλλιτεχνικό αποτέλεσμα που έχει πολλές μορφές. Όλα είναι ένα ταξίδι με αρχή, μέση και τέλος. Και κάθε προορισμός δίνει το έναυσμα για το επόμενο ταξίδι».

Επισημαίνει παράλληλα ότι η Ελλάδα, εξαιτίας της ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που έχει η ιστορία της, δεν υπήρξε μέρος των ρευμάτων της κλασικής μουσικής όπως οι υπόλοιπες χώρες του κόσμου. Δυστυχώς, στη συνέχεια δεν μπόρεσε να καλύψει το κενό που είχε δημιουργηθεί, γεγονός που οφείλεται κατά κύριο λόγο στον σχεδιασμό της παιδείας του τόπου. Το πρώτο κατεπείγον μέλημα, σύμφωνα με την ίδια, είναι η διαβάθμιση των μουσικών σπουδών, «θέμα που ταλανίζει τις τελευταίες δεκαετίες το ελληνικό μουσικό σύστημα, καθώς καμία κυβέρνηση μέχρι τώρα δεν ανέλαβε με σοβαρότητα τις ευθύνες της σε αυτόν τον τομέα». Εκτιμά μάλιστα ότι ο τρόπος προσέγγισης της πολιτείας απέναντι στους μουσικούς και τη μουσική παιδεία ήταν και παραμένει φαινομενικός και όχι ουσιαστικός.

«Οι καλλιτέχνες αντιμετωπίζονται ως είδος πολυτέλειας. Η τέχνη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη. Σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες δίνεται αξία στις τέχνες ως μέρος της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Λυπάμαι που θα το πω, αλλά είμαστε πολύ μακριά από την εικόνα μιας ευρωπαϊκής χώρας». Στο μεταξύ, ένα ακόμη πρόβλημα που διακρίνει στη χώρα έγκειται στο ότι τα έργα Ελλήνων συνθετών δεν εκδίδονται, ενώ τονίζει ότι το ευρωπαϊκό ακροατήριο είναι εντελώς διαφορετικό από το ελληνικό. «Στο εξωτερικό, έρχονται σε μια συναυλία για να ζήσουν μια εμπειρία και να μάθουν. Οι τέχνες είναι ενταγμένες στην καθημερινότητα. Δεν έχει υπάρξει ούτε μια συναυλία, στην οποία να μην έχουν έρθει σε επαφή μαζί μου για να γνωρίσουν καλύτερα τους Έλληνες συνθέτες και το έργο τους. Αυτό για μένα αποτελεί τη μεγαλύτερη επιβράβευση».

Η Ερατώ Αλακιοζίδου παίζει πιάνο από έξι ετών και αυτό έχει γίνει προέκταση του εαυτού της. «Η σχέση που έχει ο κάθε μουσικός με το όργανο που έχει επιλέξει είναι βαθιά ερωτική και παράλληλα μια σχέση πάθους με πολλές εντάσεις. Η μουσική είναι τρόπος ζωής και, φυσικά, σκέψης και έκφρασης. Είναι ένας τρόπος και ένα μέσον να ταξιδεύεις νοερά αλλά και κυριολεκτικά, να γνωρίζεις σπουδαίους μουσικούς, διαφορετικούς τρόπους σκέψης και νέες κουλτούρες. Το μέσον του ταξιδιού, το δικό μου καράβι είναι το πιάνο. Ανοίγω πανιά και ταξιδεύω από ακρογιάλι σε ακρογιάλι».

Και είναι πράγματι πολλά τα ακρογιάλια στα οποία έχει προγραμματίσει να ταξιδέψει. Στα επόμενα σχέδιά της περιλαμβάνονται τουλάχιστον δύο δισκογραφικές παραγωγές με την Odradek Records: η μία με έργα μουσικής δωματίου για βιολί και πιάνο του G. Kancheli, τα οποία της έχει αποστείλει ο ίδιος ταχυδρομικά, λίγο πριν τον πρόσφατο θάνατό του. Η ηχογράφηση θα γίνει με τον συνεργάτη της και μέλος του κουαρτέτου Lutoslawsky, Marcin Markovich. Η δεύτερη παραγωγή έχει τον τίτλο Silent Landscapes και δανείστηκε τον τίτλο της από το πρόσφατο έργο του Στάθη Γυφτάκη που γράφτηκε τον Μάιο του 2021, ενώ πρόκειται να ενσωματωθεί στο πρόγραμμα με τις μινιατούρες.

Επίσης, θα ακολουθήσουν πολλές συνεργασίες, όπως με το κουαρτέτο εγχόρδων Dafo, με έργα σε πρώτες εκτελέσεις, καθώς και με ορχήστρες μουσικής δωματίου της Ευρώπης, σε έργα που ήδη έχουν ξεκινήσει να γράφονται και τα οποία θα ηχογραφηθούν. Επιπλέον, έχει ήδη ξεκινήσει μια συνεργασία με φορείς της Ελλάδας και του εξωτερικού για το επόμενο διεθνές φεστιβάλ Music Diaries, καθώς μια συνεργασία με τους Χορευτές του Βορρά και την καλλιτεχνική διευθύντρια Τατιάνα Παπαδοπούλου. Παράλληλα, βρίσκεται στα σκαριά και η αδελφοποίηση του Δημοτικού Ωδείου Καλαμάτας με το Δημοτικό Ωδείο Πυλαίας-Χορτιάτη. Τέλος, υπάρχουν και οι υπόλοιπες παραγωγές της BeArtive, ενώ «τρέχουν» και δύο προγράμματα Erasmus που επιμελείται η πρώην μαθήτριά και συνεργάτιδά της, Ηρώ Μενέγου.

πληροφορίες

επικοινωνία

eratoala@gmail.com

Εικόνες