fbpx
Είναι τρομακτική η εποχή που ζούμε και είναι αδιανόητο μια γυναίκα να μην έχει λόγο στο σώμα της

Αρασέλη Λαιμού

Ισορροπώντας ανάμεσα στη μαγεία και στον ρεαλισμό

Κείμενο: Γιώργος Παπαδημητρίου || Φωτογραφίες: Ki Jin Kim
Araceli Lemos

Ήδη από τα πρώτα της βήματα στη σκηνοθεσία, τις μικρού μήκους ταινίες Debbie and Janice as Maids (2010) και Miguel Alvarez lleva peluca (2012), είχε δείξει την ικανότητα, αλλά και τη διάθεση, να κινείται σε κόσμους μεταιχμιακούς. Η Αρασέλη Λαιμού, με την Αγία Έμυ, το μεγάλου μήκους ντεμπούτο της, απλώς πιστοποίησε πως έχει το ταλέντο να πλάθει εικόνες και ιστορίες που ξεφεύγουν από το κυρίαρχο βλέμμα και τις καθιερωμένες διαδρομές. Η Αγία Έμυ συμμετείχε στο Διεθνές Διαγωνιστικό του πρόσφατου 62ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αποσπώντας τόσο το βραβείο WIFT GR όσο και το βραβείο που απονέμει το Ίδρυμα Ιωάννου Κωστόπουλου (εξ ημισείας με την ταινία 18 του Βασίλη Δούβλη).

Για τις ανάγκες της ταινίας, η Αρασέλη Λαιμού διείσδυσε στην κλειστή κοινότητα των Φιλιππινέζων μεταναστών της Αθήνας, με τρόπο που ξεπερνά το επίπεδο μιας διεξοδικής έρευνας. Τι της έδωσε, αλήθεια, το αρχικό έναυσμα να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο θέμα; «Έμενα στους Αμπελοκήπους, τη “μικρή Μανίλα” των Αθηνών, και σκέφτηκα πως τα κορίτσια της ιστορίας μου θα μπορούσαν να είναι Φιλιππινέζες. Αποφάσισα, λοιπόν, να επισκεφτώ την Καθολική εκκλησία του Πειραιά και αμέσως κατάλαβα πως βρίσκομαι στο σωστό μέρος. Είδα ανθρώπους που με ενδιέφεραν, που ήθελα να ανακαλύψω. Ενώ αρχικά το ένστικτό μου ήταν να μείνω θεατής και να καταγράφω,  ήταν δύσκολο να μείνω αμέτοχη. Με προσκαλούσαν να συμμετέχω, άρχισα να γνωρίζω ανθρώπους, να γεμίζω με εμπειρίες. Ήξερα, όμως, πως θα είναι πρόκληση να περάσω στο επόμενο στάδιο, να μετατρέψω αυτές τις εντυπώσεις σε ταινία. Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να χτιστεί αυτή η εμπιστοσύνη».

Στην Αγία Έμυ, η κεντρική ηρωίδα της ταινίας μοιάζει παγιδευμένη ανάμεσα σε δύο εξουσιαστικούς κόσμους, την περίκλειστη κοινότητα των συμπατριωτών της, και την ελληνική κοινωνία, που αντιμετωπίζει ανθρώπους σαν την ηρωίδα με όρους εκμετάλλευσης. Ο κινηματογράφος έχει άραγε τη δύναμη να φέρει στο προσκήνιο ιστορίες απόλυτης αφάνειας; Η Αρασέλη Λαιμού μάς διαφωτίζει: «Πιστεύω πως είναι σημαντική δήλωση το τι επιλέγουμε ως θέμα για τις ταινίες μας, τι επιλέγουμε να δείξουμε και πώς, καθώς και το τι έχουμε να πούμε. Ναι, μπορεί ο κινηματογράφος να φέρει στο προσκήνιο τέτοιες ιστορίες, αλλά πάντα με προσοχή για να μην αναπαράγει σχέσεις εξουσίας. Εγώ προσπάθησα να διατηρήσω την αίσθηση της δικής μου θέσης, αναζητώντας διαρκώς feedback, ώστε η ταινία να μην καταλήξει μια τουριστική ματιά στην εμπειρία του Άλλου. Ταυτόχρονα, η ταινία είναι αρκετά προσωπική, επομένως αισθανόμουν ασφαλής να μιλήσω για δικά μου βιώματα και σκέψεις».

Ένα στοιχείο που κυριαρχεί σε ολόκληρη την ταινία είναι η θαυμαστή ισορροπία του ύφους, της ατμόσφαιρας και της πλοκής σε ένα υπερβατικό σύνορο ανάμεσα στη «μαγεία» και στον ρεαλισμό. Ποια ήταν η προσέγγισή της προκειμένου να επιτύχει αυτό το τόσο γοητευτικό μείγμα; «Ήθελα τα όρια μεταξύ πραγματικότητας και μαγείας να μείνουν αχνά, ώστε η ιστορία να διαδραματίζεται σε μία δική της πραγματικότητα. Ήταν κάτι που συζήτησα με όλους τους συνεργάτες μου, τον διευθυντή φωτογραφίας Ki Jin Kim μέχρι την Περσεφόνη Μήλιου και τον Κώστα Βαρυμπομπιώτη, που δούλεψαν στον ήχο της ταινίας. Είναι μια ιστορία για θαύματα, για όσα δεν καταλαβαίνουμε επειδή μας είναι ξένα, για τα χαρίσματα, για τις προλήψεις, για την πίστη. Στόχος μου ήταν να ακροβατούμε σε αυτό το ενδιάμεσο επίπεδο, που αφήνει χώρο για ερμηνείες».

Στο σύμπαν που φτιάχνει η Αρασέλη Λαιμού, το ανθρώπινο σώμα αποκτά μια αλληγορική και θεμελιώδη σημασία, γεγονός που αποκτά ξεχωριστή σημασία σε μια περίοδο όπου τα αναφαίρετα δικαιώματα των γυναικών βάλλονται με χυδαίο τρόπο. «Είναι τρομακτική η εποχή που ζούμε και είναι αδιανόητο μια γυναίκα να μην έχει λόγο στο σώμα της. Θα περίμενε κανείς να υπάρχει πρόοδος, αλλά φαίνεται σαν να πηγαίνουμε προς τα πίσω. Στην ταινία, τα κορίτσια δεν έχουν αρχικά συναίσθηση τι θέλουν από τα σώματά τους, γεγονός που τις κάνει ευάλωτες στον περίγυρο που προσπαθεί να τις ασκήσει έλεγχο. Η καθεμία κουβαλά ένα πεπρωμένο που το ανακαλύπτει ακολουθώντας τις επιθυμίες που επιβάλλει το ίδιο της το σώμα. Την ίδια στιγμή, περιβάλλονται από διάφορες δυνάμεις που προσπαθούν να τις ορίσουν. Το σώμα της Έμυ έχει μια κρυμμένη δύναμη που φοβίζει και ελκύει τους άλλους. Σίγουρα, φυσικά, φοβίζει και την ίδια».

Όσο για τα μελλοντικά της σχέδια, η Αρασέλη Λαιμού δηλώνει έτοιμη να σαλπάρει για νέους προορισμούς. «Η ταινία έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Λοκάρνο τον Ιούλιο και πρόσφατα έκανε και την αμερικάνικη της πρεμιέρα στο AFI fest. Ακόμα βρίσκει το δρόμο της και το κοινό της, καθώς εγώ την αποχωρίζομαι σιγά σιγά, Η πρώτη ταινίmy eyes on my next scripts.”emiere took place at AFI Festival. It still works its way to the audience, as I am abouέτοιμη να συγκεντρωθώ σε επόμενα σενάρια».

πληροφορίες

επικοινωνία

Φωτογραφίες