fbpx

Ήθελα να μιλήσω για την ολιγαρχία και την απομόνωση του ατόμου μέσα στο σύστημα

Μανώλης Μαυρής

Μέλισσες, κοινωνία, σινεμά

Κείμενο: Τάσος Ρέτζιος || Φωτογραφίες: Αρχείο Μανώλη Μαυρή
Manolis Mavris
Manolis Mavris

Μια μικρού μήκους ταινία που χρησιμοποιεί ως μεταφορά τον κόσμο των μελισσών για να μιλήσει για τους άτεγκτους κανόνες μιας κοινωνίας σκληρής, ανταγωνιστικής και καταπιεστικής, είναι αυτή που έκανε πολλούς να κοιτάξουν με ενδιαφέρον και να σημειώσουν με έντονα γράμματα στο σημειωματάριό τους το όνομα του Μανώλη Μαυρή. Ο 34χρονος σκηνοθέτης είναι αυτοδίδακτος στο σινεμά, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να φτάσει με την ταινία του Brutalia, Εργάσιμες Μέρες στις Κάννες και από εκεί στον Χρυσό Διόνυσο, το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ της Δράμας.

Ο Μαυρής προέρχεται από τον χώρο των καλών τεχνών: αυτά σπούδασε, σ’ αυτά εστίασε την  προσοχή του, ενώ η εικονογράφηση και το animation εύκολα ανιχνεύονται στη κινηματογραφική του γραφή. «Μέσω αυτών ανακάλυψα την αφήγηση και πέρασα σταδιακά στο σινεμά», λέει ο ίδιος. «Η ενασχόλησή μου με τον κινηματογράφο προέκυψε από την ανάγκη να συνδέσω όλες τις επιμέρους μορφές της τέχνης που είχα διδαχθεί στη διάρκεια των σπουδών μου – σύνθεση, σημειολογία, σχέδιο, μοντάζ, φωτογραφία κλπ». Οι περισσότεροι, αυτόν τον καιρό, τον ρωτάνε για τα χαρακτηριστικά του σινεμά που κάνει, αναζητώντας απαντήσεις για κάποιες σταθερές που πιθανόν να υπάρχουν και να ενοποιούν τις εικόνες του. «Υπάρχουν μερικές εμμονές που έχουν να κάνουν κυρίως με τη σύνδεση του ρεαλιστικού με το φανταστικό. Πάντα μ’ ενδιαφέρουν τα όρια αυτών των δύο κόσμων: πώς μπορούμε να εξερευνήσουμε την εναλλαγή, τον κοινό τόπο αυτών – πάντα μιλώντας σε επίπεδο σεναρίου. Σε όλες τις προηγούμενες δουλειές μου υπάρχει το στοιχείο του μαγικού, του φανταστικού, το οποίο θεωρώ ότι ενοποιεί τη δουλειά μου. Και λόγω του εικαστικού background θεωρώ ότι και το οπτικό κομμάτι πάει προς τα ’κει».

Ένα σύμπαν θεμάτων

Όσον αφορά στο Brutalia, Εργάσιμες Μέρες, η έμπνευση και η ιδέα τού ήρθε από τη στρατιωτική του θητεία: «Ουσιαστικά εκτέθηκα σ’ ένα σύμπαν που δεν ήξερα και μέσα απ’ αυτό προέκυψε η ανάγκη να μιλήσω για διάφορα θέματα. Αυτά έχουν να κάνουν, στον πυρήνα τους, με το πώς θα αποτυπώσω ένα σύνολο ανθρώπων που περιορίζονται σ’ ένα συγκεκριμένο τόπο, ο οποίος έχει τους δικούς του κανόνες. Μέσω αυτού ήθελα να μιλήσω για θέματα που αφορούν την ολιγαρχία και την απομόνωση του ατόμου μέσα στο σύστημα, τη λειτουργία μιας στρατιωτικής μηχανής εν απουσία πολέμου, και θέματα που προκύπτουν όσον αφορά τον φόβο. Αυτές ήταν οι θεματικές που με απασχολούσαν και όταν άρχισα να ψάχνω το πλαίσιο στο οποίο θα μπορούσα να τοποθετήσω μια τέτοια ιστορία ή μάλλον πού θα έπρεπε να εστιάσω για να ξεκινήσει η έρευνα, τότε προέκυψαν η φύση και οι μέλισσες. Κατόπιν, παρατηρώντας τον  κόσμο των μελισσών δημιουργήθηκαν κι άλλα ζητήματα: η μητριαρχία, η στρατιωτικοποιημένη εργασία, πώς το μοντέλο των μελισσών θεωρείται ένα ουτοπικό μοντέλο στη λειτουργικότητά του για κάθε κοινωνία κ.ά. Δεν νομίζω πως ένας δημιουργός μπορεί να καθορίσει τι θα προκύψει μετά με την ταινία του, αλλά θα ήθελα να προκαλέσει σκέψεις και αφορμή για διάλογο».

Η συμμετοχή στις Κάννες είναι πάντα ένα πολύ καλό διαβατήριο για τη μετέπειτα πορεία ενός νέου σκηνοθέτη, ενώ ο Χρυσός Διόνυσος στη Δράμα σίγουρα του δίνει μια περαιτέρω δυναμική. Πώς το αντιμετώπισε όλο αυτό; «Στις Κάννες ενδιαφέρθηκαν πολύ για το πώς στην ταινία μπλέκονται πολλά διαφορετικά και ετερόκλητα αφηγηματικά είδη: το θρίλερ με τη μαύρη κωμωδία και το μιούζικαλ. Αυτή η σύνδεση αναγνώστηκε ως μια πρωτότυπη πρόταση, ένα δείγμα προσωπικής γραφής που κατασκεύαζε ένα ιδιαίτερο κινηματογραφικό κράμα. Είχα πολύ καλή ανταπόκριση, ακόμα και από ανθρώπους που δεν τους άρεσε η συγκεκριμένη φόρμα. Άνοιξαν πόρτες, καμία αμφιβολία. Από την άλλη, το βραβείο στη Δράμα ήταν συμβολικό για μένα: μέσω του Φεστιβάλ αποφάσισα να ασχοληθώ επαγγελματικά με το σινεμά και τώρα ένιωσα πως κατά κάποιο τρόπο τελειώνει ένα ταξίδι».

Το ακατόρθωτο ελληνικό σινεμά

Ένα ταξίδι, βέβαια, με πολλές δυσκολίες, μιας και το ελληνικό σινεμά σήμερα παραμένει μια δύσκολη… ασχολία: «Είναι τόσο δύσκολο το σινεμά στην Ελλάδα που είναι σχεδόν ακατόρθωτο! Οι ταινίες γίνονται μονάχα από την επιμονή των ανθρώπων που θέλουν να τις ολοκληρώσουν! Αυτό δημιουργεί συνθήκες που δεν τις γνωρίζουν στις άλλες χώρες: εδώ όλα γίνονται βασισμένα στις ανθρώπινες σχέσεις κι έτσι δημιουργούνται περισσότεροι φιλικοί δεσμοί πάνω στο σετ . Αντιθέτως, στο εξωτερικό θεωρείται μια δουλειά, ενώ εδώ θεωρείται ένα όνειρο. Αυτό έχει τα καλά και τα κακά του. Υπάρχουν πολλοί νέοι Έλληνες σκηνοθέτες στους οποίους πιστεύω πάρα πολύ: που έχουν προέλθει από πολλά ετερόκλητα περιβάλλοντα και κάνουν ένα σύνθετο, τολμηρό σινεμά που με αγγίζει. Γενικά παρατηρώ ότι υπάρχει μια μεγάλη άνοδος σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, γεγονός που ανεβάζει το επίπεδο συνολικά».

Βιογραφικό

Ο Μανώλης Μαυρής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1987. Σπούδασε γραφιστική και κινούμενο σχέδιο στην Αθήνα και οπτική επικοινωνία στο Λονδίνο (MA). Στη διάρκεια των σπουδών του στο Λονδίνο, εργάστηκε στο post production αγγλικών τηλεοπτικών σειρών, για λογαριασμό των βρετανικών τηλεοπτικών σταθμών Channel 4 (Hunted) και BBC One (Sherlock). Οι μικρού μήκους ταινίες του έχουν προβληθεί σε σημαντικά φεστιβάλ ταινιών παγκοσμίως όπως το φεστιβάλ των Καννών, το BFI του Λονδίνου, το φεστιβάλ κινηματογράφου του Σαράγιεβο και το PÖFF (Tallinn Black Nights). Το 2014 υλοποίησε την πρώτη του ταινία μικρού μήκους, Βlue Τrain,  ενώ το 2017, η δεύτερη μικρού μήκους ταινία του, Maneki Neko, προβλήθηκε σε 40 φεστιβάλ κινηματογράφου παγκοσμίως και απέσπασε συνολικά 17 βραβεία. Το Brutalia, Εργάσιμες Μέρες  επιλέχθηκε στο διαγωνιστικό πρόγραμμα της Εβδομάδας Κριτικής στο τελευταίο Φεστιβάλ των Καννών και κέρδισε το βραβείο Canal+. Τον Σεπτέμβριο κέρδισε τον Χρυσό Διόνυσο, το μεγάλο βραβείο του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους στη Δράμα, ενώ αυτόν τον καιρό προετοιμάζει την επόμενη μικρού μήκους, Fanny AM, ενώ παράλληλα αναπτύσσει το σενάριο για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία Liar Man.

πληροφορίες

επικοινωνία

manolis.mavris@gmail.com

Εικόνες