fbpx

Μα, μιλούν τα κτίρια;

Εννοείται.

Γιώργης Γερόλυμπος

Aρχιτεκτονική ποιητικών εικόνων

Κείμενο: Στέφανος Τσιτσόπουλος || Φωτογραφίες: Αρχείο Γιώργη Γερόλυμπου

Επαγγελματίας φωτογράφος αρχιτεκτονικής, έτσι δηλώνει. Σκέτα. Αν και δίπλα σε αυτή του την ιδιότητα, η λέξη «ποιητής» καθόλου δεν θα αποπροσανατόλιζε ούτε τη συζήτηση για τα έργα του ούτε τη βιοποριστική του υπερεπάρκεια: ο Γιώργης Γερόλυμπος φωτογραφίζει «καλλιτεχνικά»! Φωτογραφίζει επ’ αμοιβή κτήρια και όγκους, ιδιωτικά και δημόσια, μικρά σε μέγεθος ή γιγαντιαίων εντάσεων, που θέλουν να φτάσουν στον ουρανό, ή μικρά σπίτια στην άκρη του δρόμου. Οι αναφορές του είναι πολλές, οι εκλεκτικές συγγένειές του ξεκινούν από τον Μάλεβιτς και τη Ρωσική Πρωτοπορία, φθάνοντας στον Αντρέας Γκούρσκι, ενώ η ζωγραφική και ο κινηματογράφος είναι παρούσες πρώτες ύλες στις εικόνες του.

Από το 2007, που επισκέφτηκε για πρώτη φορά το Φαληρικό Δέλτα, ως το 2017, που κυκλοφόρησε το φωτογραφικό λεύκωμα «Ορθογραφίες», μια αφήγηση της πορείας και της κατασκευής του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, οι όγκοι, οι γερανοί, ο στέρεος κόσμος του σίδερου και του μπετόν, το χάος και η βοή των σιδηροκατασκευών, ο ιδρώτας και οι εκσκαφείς, όλα καταγράφηκαν σε μια έκδοση για το εμβληματικότερο τοπόσημο του αθηναϊκού νότου. Από έναν Θεσσαλονικιό. Μια συγκλονιστική κατάθεση και ένα μανιφέστο του Γιώργη Γερόλυμπου για τον τρόπο και με τον οποίο βιοπορίζεται, αλλά και για τη «μέθοδό» του, ώστε τα κάδρα του να παράγουν αυτή την ποίηση υψηλών εντάσεων.

Μα, μιλούν τα κτίρια; Εννοείται. Συνδιαλέγονται με το τοπίο και τον ορίζοντα, παράγουν συναισθήματα, όχι μόνο για αυτούς που κατοικούν εντός τους ή τα κοιτάζουν από έξω, μα και για αυτούς που τα απαθανατίζουν. Στην περίπτωση του Γερόλυμπου, τα λόγια του F. Evans είναι και ο τρόπος του, η μέθοδος αφήγησής του, η ποίησή του: «Try for a record of emotion, rather than a piece of photography».

Τα επόμενα χρόνια μετά τις «Ορθογραφίες», που υμνήθηκαν, εκτέθηκαν και κυκλοφόρησαν και σε παγκόσμια έκδοση, ο Γερόλυμπος προφανώς ήθελε ένα διάλειμμα ή και, πιθανόν, να πάρει μια απόσταση από τον στέρεο κόσμο της ύλης. Γι’ αυτό και η τελευταία του δουλειά «Mare Liberum» (2019) βούτηξε στην αλμύρα. Παραθεριστές, γιοτ, μαρίνες, κάργκο που μεταφέρουν αγαθά, σαπιοκάραβα που πνίγουν στον βυθό τους όνειρα άτυχων ψυχών, οι οποίες ψάχνουν μια νέα ζωή απέναντι. Νερά. Ποικιλία εντάσεων και σημάνσεων κι εδώ, νοημάτων και μηνυμάτων. Ποτέ άλλωστε στη φωτογραφία του Γερόλυμπου το μήνυμα δεν ήταν ένα, αλλά πολλά. Μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, άρα προφανώς η θάλασσα είναι η εσωτερική του πυξίδα αλλά και το μεγάλο του δίλημμα: τι υπάρχει πέρα από τα νερά του Θερμαϊκού; Αλλά και τι συμβαίνει πέρα από τα νερά της Αθήνας, εκεί έξω στις θάλασσες της άλλης Ελλάδας, από το Λιτόχωρο ως το Οίτηλο της Μάνης;

Στο «Mare Liberum» ο Γερόλυμπος εγκαταλείπει την αρχιτεκτονική της στεριάς και πλέει με τον φακό του είτε σε προάγγελους καταιγίδας στην Κύμη, είτε σε γαλήνια cruising στο Ιόνιο. Μια απίστευτη θαλασσογραφία που, από τον Εγγλέζο ζωγράφο Τέρνερ ως αναφορά, φτάνει ως τα «Κύθηρα» του Αγγελόπουλου, πατρίδα του πρότζεκτ, όπου το 2000 γεννήθηκε η ιδέα-σύλληψη του. Οι περιπλανήσεις του Γερόλυμπου από τα αστικά τοπία των «Ορθογραφιών» στα νερά, αυτό το διττό, μετέωρο και μεταιχμιακό του βλέμμα, το κοντράστ ανάμεσα σε γη και ύδατα, με μόνη συνεκτική και συγκολλητική ουσία τον ουρανό πάνω από το κεφάλι του, είναι νομίζω αυτό που καθορίζει και τη ματιά και την εξέλιξή του: ελευθερία.

πληροφορίες

επικοινωνία

yerolymbos@gmail.com

UPDATE

Έργα